Gustavo Petro – Wikipedia, wolna encyklopedia

Gustavo Francisco Petro Urrego
Ilustracja
Gustavo Petro
Data i miejsce urodzenia

19 kwietnia 1960
Ciénaga de Oro

Burmistrz Bogoty
Okres

od 2012
do 2015

Przynależność polityczna

Humane Colombia

Poprzednik

Samuel Moreno Rojas

Następca

Enrique Peñalosa Londoño

podpis
Strona internetowa
Petro z obecną żoną Veronicą Alcocer i córkami: Sofią i Antonellą podczas kampanii prezydenckiej (2022)

Gustavo Francisco Petro Urrego (ur. 19 kwietnia 1960 w Ciénaga de Oro) – kolumbijski polityk lewicowy, prezydent elekt.

19 czerwca 2022 wybrany na prezydenta Kolumbii. Jest pierwszym lewicowym politykiem na tym stanowisku[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Wywodzi się z klasy średniej z północy kraju. Rodzice przeprowadzili się do stolicy gdy miał 8 lat. Ojciec – Gustavo Ramiro Petro, był menedżerem w prywatnych firmach w Bogocie a wcześniej nauczycielem w szkole podstawowej dla dziewcząt. Matka – Clara Nubia Urrego zajmowała się handlem antykami. Zanim zaangażował się w legalną działalność polityczną, jako 17-latek wstąpił do lewicowej partyzantki Ruchu 19 Kwietnia z którą był związany przez 10 lat. Za udział w nielegalnym ugrupowaniu został skazany i odsiedział 2 lata w wiezieniu. Opuścił je na mocy amnestii, którą ogłoszono w ramach porozumień pokojowych z końca lat 80[3][4][5][6].

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył ekonomię na Universidad Externado de Colombia w Bogocie oraz administrację publiczną w Escuela Superior de Administración Pública (ESAP). Następnie obronił doktorat z administracji publicznej na Uniwersytecie w Salamance w Hiszpanii[3].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Na początku lat 90. XX wieku Ruch 19 Kwietnia zdemobilizował się i przekształcił w legalnie działającą partię polityczną – Sojusz Demokratyczny M-19. Petro kandydował z jej list i został wybrany do Izby Reprezentantów w wyborach 1991, a następnie w 1998 roku. Po wyborach parlamentarnych w 2006 roku uzyskał mandat senatora z listy koalicji ugrupowań lewicowych – Alternatywnego Bieguna Demokratycznego. Do parlamentu kolumbijskiego wszedł wtedy z drugim wynikiem w kraju. W czasie sprawowania mandatu senatora jego interwencje w sprawie powiązań między politykami krajowymi i regionalnymi z prawicowymi szwadronami śmierci doprowadziły do aresztowań 60 osób które zostały następnie skazane za przestępstwa kwalifikowane jako „spiski kryminalne” i morderstwa. W 2009 roku zrezygnował z mandatu kandydując na prezydenta kraju, odpadł jednak w pierwszej turze zajmując czwarte miejsce. Po wyborach doszło do rozłamu w Alternatywnym Biegunie Demokratycznym, w wyniku którego Petro założył partię Humane Colombia z której kandydował na burmistrza Bogoty. Zwyciężył i objął stanowisko 1 stycznia 2012 roku. Przez trzy lata sprawowania urzędu wprowadził m.in. programy: – darmowego dostarczania wody do najuboższych dzielnic miasta; i – program wychodzenia z uzależnienia od narkotyków dla młodocianych mieszkańców. W 2018 roku ponownie kandydował w wyborach prezydenckich, zajął drugie miejsce w pierwszej turze wyborów, otrzymał wówczas ponad 25% głosów. Przegrał jednak w drugiej turze wyborów z Ivánem Duque Márquezem. W 2022 roku kolejny raz kandydował na prezydenta Kolumbii i 29 maja, wygrał pierwszą turę wyborów otrzymując 40% głosów. 19 czerwca zmierzył się z Rodolfo Hernandezem 77-letnim milionerem z Ligi Antykorupcyjnej, który w pierwszej turze uzyskał 28% poparcia. Do urzędu wiceprezydentki Petro wskazał Francie Márquez[7][4][8][9][5][3][10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie żonaty. Jest ojcem pięciorga dzieci. Z pierwszego związku z Katią Burgos ma syna Nicolása. Z drugiego małżeństwa z bojowniczką Ruchu 19 Kwietnia Mary Luz Herran, córkę Andreę i syna Andreasa. Dziś jego żoną jest Veronica Alcocer (ur. 1976), córka Jorge Emilio Alcocera prawicowego polityka i prawnika, z którą ma dwie córki – Sofię i Antonellę. Poznał ją gdy miał 39 lat a ona była 22-letnią samotną matką. Druga żona Mary Luz Herran do dziś publicznie wspiera byłego męża w kampaniach politycznych. Gustavo Petro od 11. roku życia cierpi na krótkowzroczność, której nabawił się podczas czytania w nieodpowiednich warunkach i pasji własnoręcznego tworzenia map[3][11][12][13][14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Julie Turkewitz, Colombia Live Updates: Gustavo Petro Elected the First Leftist President, „The New York Times”, 19 czerwca 2022, ISSN 0362-4331 [dostęp 2022-06-19] (ang.).
  2. Gustavo Petro élu premier président de gauche de l'histoire de la Colombie, LEFIGARO, 20 czerwca 2022 [dostęp 2022-06-19] (fr.).
  3. a b c d Semana, Gustavo Petro, el 'progresista', Semana.com Últimas Noticias de Colombia y el Mundo, 29 września 2011 [dostęp 2022-05-31] (hiszp.).
  4. a b Former Colombian rebel elected mayor of capital, Bogota, „BBC News”, 31 października 2011 [dostęp 2022-05-31] (ang.).
  5. a b Gustavo Petro, Colombia's unorthodox left-wing presidential candidate, efe.com [dostęp 2022-05-31] (ang.).
  6. Will Freeman, The Realpolitik of Gustavo Petro, Foreign Policy [dostęp 2022-05-31] (ang.).
  7. En Colombie, le candidat de gauche vire en tête, LEFIGARO, 30 maja 2022 [dostęp 2022-05-31] (fr.).
  8. Colombie. La gauche de Gustavo Petro aux portes du pouvoir, L'Humanité, 26 maja 2022 [dostęp 2022-05-31] (fr.).
  9. Colombia presidential election: Who is Gustavo Petro? • FRANCE 24 English. [dostęp 2022-05-31].
  10. Populist millionaire faces ex-rebel for Colombia presidency, AP NEWS, 30 maja 2022 [dostęp 2022-05-31] (ang.).
  11. Casa Editorial El Tiempo, Verónica Alcocer, la explosiva esposa de Gustavo Petro, en entrevista, El Tiempo, 21 marca 2022 [dostęp 2022-05-31] (hiszp.).
  12. Inés Santaeulalia, La construcción de una primera dama, El País, 11 marca 2022 [dostęp 2022-05-31] (hiszp.).
  13. Acerca de | MaryLuz Herran, Mary Luz Herrán [dostęp 2022-05-31] (hiszp.).
  14. Mary Luz Herrán barrameja rebelde y luchadora es madre de DOS hijos con GUSTAVO PETRO URREGO – TELESANTANDER [dostęp 2022-05-31] (hiszp.).